تبليغاتX
عاشقانه دوستت دارم

عاشقانه دوستت دارم

عاشقانه- شاعرانه


+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387ساعت 18:13  توسط سپیده  | 

در این دنیا نباید دوست دار یاس باشی

در این دنیا نباید فرد با احساسا باشی

در این دنیا به روی قلبها پا می گذارند

تو را تنهای تنها می گذاردند

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 12:22  توسط سپیده  | 

یک شب خوب تو آسمون یک ستاره چشمک زنون خندید و گفت : کنارتم تا آخرش تا پای جون .... ستاره ی

 قشنگی بود آروم و ناز و مهربون .... ستاره شد عشق من و منم شدم عاشق اون .... اما زیاد طول نکشید

عشق من و ستاره جون !!! ماهه اومد ستاره رو دزدید و برد نا مهربون .... ستاره رفت با رفتنش منم شدم

بی همزبون ...!!! حالا شبا به یاد اون چشم می دوزم به آسمون

عشق كليد شهر قلب است به شرط آن كه قفل دلت هرز نباشد كه با هر كليدي باز شود

بزرگي را گفتم زندگي چند بخش است ؟ گفت دو بخش : كودكي و پيري...... گفتم

 پس جواني چه شد؟ گفت با عشق ساخت ، با بي وفايي سوخت ، با جدايي مرد

دوست داشتن كساني كه دوستمان مي‌دارند كار بزرگي نيست، مهم آن است كه

 آنهايي كه ما را دوست ندارند، دوست بداريم

ژرف زندگی کن از ته دل زندگی کن یکپارچه با تمام وجود به طوری که وقتی مرگ در زد آماده

 باشی-آماده چون میوه ای رسیده برای فرو افتادن از درخت. تنها نسیمی ملایم میوزد و میوه

فرو می افتد . گاه حتی بدون هیچ نسیمی میوه به سبب سنگینی و رسیدگی از درخت می افتد .

مرگ باید چنین باشد.و این آمادگی باید با زندگی کردن فراهم اید

 

پرسيدم:عشق چيست؟         گفت:آتشي است

گفتم:مگر آن را ديده اي؟           گفت:نــــه در آن سوخته ام

می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من

قصه ء عشق کهنه ام را مو به مو از بر کنی


زندگي يک آرزوي دور نيست؛


زندگي يک جست و جوي کور نيست


زيستن در پيله پروانه چيست؟


زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست


گوش کن ! دريا صدايت ميزند؛


هرچه ناپيدا صدايت ميزند


جنگل خاموش ميداند تو را؛


با صدايي سبز ميخواند تو را


زير باران آتشي در جان توست؛


قمري تنها پي دستان توست


پيله پروانه از دنيا جداست؛


زندگي يک مقصد بي انتهاست


هيچ جايي انتهاي راه نيست؛


اين تمامش ماجراي زندگيست

 

بس كه ديوار دلم كوتاه است هركه از كوچه ي تنهايي من ميگذرد به هواي هوسي هم كه شده سركي ميكشد و ميگذرد


کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه، اما اگه يه روز با عقلت کسي رو دوست داشتي، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داري چيزي رو تجربه مي کني که اسمش عشق



عاشق هرکس شدم او شد نصيب ديگري ... دل به هرکس دادم او هم زد به قلبم خنجري ... من سخاوت ديده ام دل را به هرکس مي دهم ... شرم دارم پس بگيرم آنچه را بخشيده ام


بر سنگ مزارم بنويسيد پس از مرگ ...اين كشته ي عشق است...نياييد سراغش...تا بود...شما ازغمش آگاه نبوديد...بر قبر نياريد دگر شمع وچراغش

 

عشق يعنی رازقي٬ يعنی نسيم

عشق يعنی مست گشتن از شميم

عشق يعنی آفتاب بی غروب

عشق يعنی آسمان٬ يعنی فروغ

عشق يعنی آرزو٬ يعنی اميد

عشق يعنی روشنی٬ يعنی سپيد

عشق يعنی غوطه خوردن بين دو موج

عشق يعنی رد شدن از مرز اوج

عشق يعنی از سپيده تا سحر

عشق يعنی پا نهادن در خطر

عشق يعنی لحظه لحظه ديدار يار

عشق يعنی دست در دستِ نگار

عشق يعنی عقل شد مدهوش تو

عشق يعنی لحظه لحظه بی قرار

عشق يعنی صبر٬ يعنی انتظار

عشق يعنی اشتياق و انتظار

اگر از ظلمت ره می ترسی چلچراغ نگهم را به تو خواهم بخشید


روشنی های تنم را که نشان سحرند به تو خواهم بخشید


اگر از دوری ره می ترسی من تو را در تن خویش محو و گم خواهم کرد تا تو از من باشی

كوچه

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم


همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم


شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم


شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد


باغ صد خاطره خنديد


عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم


پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم


تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت


من همه محو تماشاي نگاهت


آسمان صاف و شب آرام


بخت خندان و زمان رام


خوشه ي ماه فرو ريخته در آب


شاخه ها دست بر آورده به مهتاب


شب و صحرا وگل و سنگ


همه دلداده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن


لحظه اي چند بر اين آب نظر كن


آب آيينه ي عشق گذران است


تو كه امروزنگاهت به نگاهي نگران است


باش فردا گه دلت با دگران است


تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن...



با تو گفتم حذر از عشق ندانم


سفر از پيش تو هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد


چون كبوتر لب بام تو نشستم


تو به من سنگ زدي


من نه رميدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم


تا به دام تو در افتم


همه جا گشتم و گشتم


حذر از عشق ندانم


سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم



اشكي از شاخه فرو ريخت


مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت


اشك در چشم تو لرزيد


ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم


پاي در دامن اندوه كشيدم


نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم


نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم


نكني ديگر از آن كوچه گذر هم


بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم؟...

یه روز توی کوچه ی عشق گفتم ازت سوال دارم

گفتی بپرس جونم، برات، جواب بی خیال دارم

گفتم می خوام از ته دل به این سوال جواب بدی

یه موقع از سر هوا یا که هوس جواب ندی

سوال من از ته دل جواب تو از سرِ رو

آخه چرا از سرِ رو بهم جواب دادی بگو؟

من همه ی روابطم از سرِ دل بود تا حالا

مهربونیم ، بد بودنام،

از اون اول رابطه تا روز اوجش تا حالا

گفتم اگر یه روز برم یا از پیشت سفر کنم

بینم ؟ حلالم می کنی اگر که ترک سر کنم

گفتی آره نوکرتم هر چی که بین ما بشه

آخر حلالت می کنم حتی اگه جفا بشه

آخر به زور روزگار منم یه روز رفتم سفر

پیغوم برام فرستادی از حلالی نیستش خبر

بازم دیوونه تر شدم وقتی به یادت افتادم

بیاد اون قول و قرار به یاد کوچه افتادم

این روزا دیگه جون ... دیوونه ی دیوونه ام

خونه ی عشقم به خدا دیگه شده ویرونه ام

دقت کنی مشخصه ، شعرام دیگه رنگ و لعابی نداره

دنیا دیگه بدون توغیر عذاب هیچ نداره

روال زندگیم درست اما روانم نادرست

با این روان نادرست تواین جهان چی میشه جست

حرفام برات تکراریه ، تحملم اجباریه؟

آره، خودم خوب می دونم دلیلش هم بیکاریه

گفتم عجب چه بی وفا ، قول رو گذاشتی زیر پا ؟

گفتی برو ...

بین ما هیچ چیزی نبود که من بهش کنم وفا


آهی کشیدم از نهاد، زندگیمو دادی به باد

تو رفتی اما اون چشات نرفته از خاطر و یاد

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:55  توسط سپیده  | 

 

                    

                     دستامون اگر كه دورن  

                                                   دلامون كه دور نمي شه  

                   دل من جز با دل تو 

                                                   با دلي كه جور نمي شه  

                تو دلم هميشه جاته 

                                              شايد آن روز كه سهراب نوشت :

 

                                تا شقايق هست زندگي بايد كرد 

 

            خبري از دل پر درد گل ياس نداشت

 

     بايد اينجور نوشت

 

                                              هر گلي هم باشي

 

چه شقايق چه گل پيچك و ياس

 

                                           

                                      زندگي اجبارست          هميشه دلم باهاته 

               ياد من هر جا كه باشي 

                                                   مثه سايه پا به پاته 
 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:50  توسط سپیده  | 

 

                    

                     دستامون اگر كه دورن  

                                                   دلامون كه دور نمي شه  

                   دل من جز با دل تو 

                                                   با دلي كه جور نمي شه  

                تو دلم هميشه جاته 

                                              شايد آن روز كه سهراب نوشت :

 

                                تا شقايق هست زندگي بايد كرد 

 

            خبري از دل پر درد گل ياس نداشت

 

     بايد اينجور نوشت

 

                                              هر گلي هم باشي

 

چه شقايق چه گل پيچك و ياس

 

                                           

                                      زندگي اجبارست          هميشه دلم باهاته 

               ياد من هر جا كه باشي 

                                                   مثه سايه پا به پاته 
 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:49  توسط سپیده  | 

   

        گفت : مي خوام برات يه يادگاري بنويسم .

                                                            گفتم:کجا ؟

       گفت : رو قلبت .

                                                           گفتم مگه مي توني ؟

       گفت : آره سخت نيست ، آسونه.

                                                          گفتم باشه .بنويس تا هميشه يادگاري بمونه.

      يه خنجر برداشت . گفتم اين چيه ؟

                                                            گفت : سيسسسسس. ساکت شدم .

 گفتم : بنويس ديگه ، چرا معطلي .

خنجرو برداشت و با تيزي خنجر نوشت .

                                                            دوست دارم ديوونه.

 اون رفته ، خيلي وقته ، کجا ؟ نمي دونم .

اما هنوز زخم خنجرش يادگاري رو قلبم مونده.

                                                            دوست دارم ديوونه

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:48  توسط سپیده  | 

 

بهش نگين که من چقدر دوسش دارم

براي بردن دلش کوهو رو شونم مي زارم

بهش نگين ديوونه ي چشاش شدم

مست همه شيطونياش، عاشق خنده هاش شدم

اگه بفهمه عاشقم مي ره و پيداش نمي شه

کي مي دونه عاقبت اين دل زارم چي ميشه

اگه بگم دوسش دارم، قلبشو پنهون مي کنه

پيش چشاي عاشقم رقيبو مهمون مي کنه

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:46  توسط سپیده  | 

دل خوشی

 

نگاهم کرد پنداشتم دوستم دارد. نگاهم کرد

در نگاهش هزاران شوق عشق را خواندم.

نگاهم کرد دل به او بستم.

نگاهم کرد اما بعدها فهميدم

فقط نگاهم مي کرد...

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:34  توسط سپیده  | 

اگر اشک بودی تو را بر روی چشمانم می فشاندم

اگر آه بودی تو را در نیمه شب بر لب می رساندم

اگر ماه بودی فروغ جاودانه ای به تو می دادم

اگر مهر بودی در دل شبها به سراغت می آمدم

اگر نسیم بودی با نوازش به تو می گفتم دوستت دارم

اگر رویا بودم با امواج آرام می گفتم دوستت دارم

و اگر شمع بودم با سوختن به تو می گفتم دوستت دارم

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:29  توسط سپیده  | 

دوستت دارم

داشتم توی جاده می رفتم

که چشمم

خورد به یه تابلو که روش نوشته بود

(دوست داشتن دل می خواد نه دلیل)

پس بزار منم اعتراف کنم

(از ته دل دوست دارم بدون هیچ دلیلی)

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:22  توسط سپیده  | 

کی میفهمه معنی دلتنگی چییه؟؟؟؟

تنها ترین تنها می مانم و تا آخر عمر در انتظارت می مانم. 

 

تا توانی رفع غم از چهره ی غم ناک کن

در جهان گریاندن آسان است

اشکی پاک کن.!!

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:16  توسط سپیده  | 

اي عشق مدد كن كه به سامان برسيم

    چون مزرعه ي تشنه به باران برسيم

                 يا من برسم به يار و يا يار به من

                           يا هردو بميريم و به پايان برسيم

=====================================

عشق يعني حسرت شبهاي گرم

                    عشق يعني ياد يک روياي نرم

 عشق يعني يک بيابان خاطره

                     عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره

 عشق يعني گفتني با گوش کر

                     عشق يعنب ديدني با چشم کور

عشق يعني تا ابد بي سرنوشت

                      عشق يعني آخر خط بهشت

عشق يعني گم شدن در لخظه‌ها

                       عشق يعني آبي بي انتها

 عشق يعني يک سوال بي جواب

                     عشق يعني راه رفتن توي خواب

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 23:7  توسط سپیده  |